ماه شب شعر من

قاب نگاه

کاش می شد از قاب نگاهم بینی

از همان قابی که تو را می بینم!

با همان حال و درد تنهایی من

تا ببینی پر زدردمِ،چه می بینم؟

از همان قابی که...

روزش تمنا و شبش باران است

تا ببینی ...

که در خلوت خویش،نگاهت می چینم!

از همان قابی که ناز چشمان تو را می بیند

از همان ناز کشی، که روی خوش نمی بیند!!

از همان قابی که از چین و چروک پیر شده

با همانی که صورت سرد حالت می بینم!

با همان شوق جستجوی نگاه من

که در هر صورتی،نگاه تو می بینم!

کاش می دیدی درهمان خسته و پیر

که پر از اشک شده،من فقط تو را می بینم!!

"قاب نگاهم " محمدرضا 11 /فروردین/ 85

نوشته شده در جمعه سی ام تیر 1385ساعت 21:8 توسط محمد رضا |

راز خلقت

سقف آسمون بلند بود نمی شد سیبی بچینیم

رو زمین پر از حوس شد یکی یکی گل می چیدیم

اون که سجده واجبش بود سجده به حوس می دیدی

اونی که اشرف خلق شد خسته و خمار می دیدی

راز این خلقت عشق رو دستای خیبر می دیدی

گرچه دست مردم پست دسته دسته گل می دیدی

خودشونو راضی کردن با یک قطره از یک دریا

دستی دستی خالی کردن پشت عاشقون فردا

گلها پوسید دلها ترسید ننگ خارها مونده بر جا

عبرت از گناه دیروز قصه ی ما واسه فردا

"راز خلقت" محمدرضا 2/تیر/85

نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385ساعت 21:10 توسط محمد رضا |

دو بیتی!

دلتنگی و آسودگی این راه کجاست؟؟

زین پس آن غم خانه عشاق کجاست؟؟

کین شراب را لب عریانی چید

آن زبان سرخ طماع کجاست؟؟

"غم خانه" 17 /تیر/ 85

نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم تیر 1385ساعت 21:4 توسط محمد رضا |

زبان مادری!

آن شقایق که در پس خاطره ها افتادست

همان غنچه گل ناب عصر دل و عرفان است

وان همان موسیقی رندان قدیم

وان همان تجربه سی سال است

این همان مادر آداب قدیم

شعله خاموش تنی هوشیار است

ندایم آشنا نیست برایت؟؟گوشدار...

این همان چرخش زبان مستان است

از سخنم پا بکن ای هوشیار

این شقایق به لب مرداب است

تا توانی کیسه ات پرانصاف کن

فرصت کیسه زر از توچه پنهان کوتاه است

آن شقایق که در پس خاطره ها افتادست

در نظر ساده لوحان گفتار است

نظر به روی سپید رویان قدیم

نظر لطف الهی در رهش بسیار است

تاتوانی این شقایق پاس دار

کین ره:ره عارفان حب ا... است

"تجربه سی سال" 17/تیر/85

نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم تیر 1385ساعت 20:26 توسط محمد رضا |

مقدمه

" بنام خالق كلمات

تا برات به نظم در بياد "

......................................................

گفتم و گفتم تا هست شد

آرزوي چند ساله م

در دستانم مست شد

عاقبت خوشبختي

هم براي من مسخ شد ...

كه خوشبختم با يادت.

شعر دليل من نيست

عشق هم كافي نيست

شعرهايم را جز عشق قافيه نيست

و عشق را هيچ وزن و قافيه نيست .

به حرمت عشق الهي ...

عطر نارنج و ساقي...

مينويسم " بسم ا..."

نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم تیر 1385ساعت 19:35 توسط محمد رضا |