این بار با "می" حرف زدم! (البته با طعنه)

رومو  به دنیا وا بکن          شرمنده ام    توئی    طبیب

 

نذر دو  رنگیها  بکن          به وقت عشق توئی   حبیب

 

راه  هوس  رها  بکن          به وقت کفر توئی   شریف

 

به نثر ونظم شفا بکن          که وقت شعر توئی حریف

 

روحمو از  خدا  بکن           که وقت مهر توئی   حبیب

 

دل  زغصه  و ا بکن           که وقت خشم توئی   لطیف

 

حق سکوت،زاحتیاج           به وقت عشق توئی  حدیث

 

می ، زمستی  با توام         به وقت عشق توئی   سمیع

                          

                             *   *   *

 

 

ظلم زخو د  گشوده ام            به  ظالمان  توئی  حکیم

 

کفر به عشق  دوخته ام            به  کافران  توئی  کریم

 

عقل به  دل   دوخته ام             به دلبران  توئی    نصیر

 

دست زخود کشیده ام             به جاهلان   توئی   فهیم

 

خشم  به  زه کشیده ام             که در نبرد توئی حریف

 

پناه از  اوخواسته ام             من شر  شیطان  رجیم

 

                                                          "می..کفر..طبیب!!!" محمدرضا 27/مرداد/85

 

"پناه به اوازشرشیطان رجیم!

 

  پناه به او از لحظه ای که

 

  احتیاج به تزکیه نفس را بلهوسی دنیا بدانیم..."

حس قفس!

                  عکس    پشت   پلکامو              کسی به جز اشکها ندید

 

                       هر قطره اشک صادقی              با اسم و طرح تو چکید

 

                  هر  قطره ی بی نشونی              نشونی از مهر  تو دید

 

                       هر  ضجه و هر التماس              دستای  پر  مهر تو چید

 

                       هر  کولی  و آواره ای            رو  دل  تو خونه کشید

 

                       هیچ  منی  بی تو  ما نشد              رو چشم  من قفس کشید

           

                                              حس قفس  آزادی  بود

              

                                    کسی به جز اشکها ندید.........!!!

      

                                                 

                                                                 "حس قفس"   محمدرضا    18/مرداد/85

 

    

تولد،مرگ....آغاز!!!!!!!!!

روح من خوابش گرفته         کاشکی دل آروم بمونه

 

کاشکی این دل آزرده           قدر این  روحو بدونه

 

دل  دیگه  نایی  نداره            ثانیه  براش  تموم شد

 

روح من،خفته آروم            همه ی قصه تموم شد...!!

                    

                          *   *   *

 

توی تاریکی درخشید          گفتن این حس درونه

 

فطرتت  مثل  ستاره           نور  آخر  زمونه

 

یک جعبه،بی ستاره            دادن و گفتن، آبرومه

                      

                           *   *   *

 

توی برزخ تک و تنها        با خودم خلوت می کردم

 

به همه زجری که دادم        به همه کاری که کردم

 

نگاهم  به  پیج  جاده          نه غمی نه حسرتی داشت

 

شب و روز خیره به در بود

                           زندگی چیزی نمی خواست!!!

 

اسممو خوندن و گفتن      آره،اینم سرنوشتت

 

قلبتو پس آوردن             آره،اینم درد عشقت

 

دلمو اندازه کردم            جای خالی سرم بود

 

هرچی که سختی دیدم      به گناه دیگرون بود

 

                                                 

                                                                 "تولد،مرگ....آغاز!!"   محمدرضا  20/مرداد/85

 

 

 

این بار با یک ترانه!!

این همه شعر براتون گذاشتم،همیشه ازمن حمایت کردید

از همتون متشکرم!

حالا این بار با یک ترانه اومدم!

البته دلیل نشده تا از معنی کم بگذارم!

راستشو بخوایید اولین باره که دارم مستقیم باهاتون حرف

میزنم! منه رو سیاه رو ببخشید!!

برای همه ی محبت ها تونم متشکرم!!

                                                

                                                                 " محمدرضا"     22/مرداد/85

 

مصلحتیش  گناه  نیست            تازه صوابم داره

 

این روزها حرف راستو          کسی باور  نداره

 

گلهای  کاغذ یتون               پاییز و محلت داره

 

زبون  سرخو بپا                    والا  خجالت  داره

 

هر روزتو کشیدم                   گفتم  خوبو  بد داره

 

اما دیدم تو رنگات                 دو رنگی عادت داره

 

                                                                      "دروغ"   محمدرضا  4/تیر/85

 

بسم ا... الرحمن الرحیم !!

تو  چین  یک  دامن سبز            طرح      یه      ترمه چین

 

گذشتن   از   آغوش  باد             آروم  و   نیک  و  دلنشین

 

یه    یار   غربت  نزده              یه  حس   پاک  و   نازنین

 

یه کلبه ی   مهمون نواز              یه    عاشق    خونه نشین

 

در  و   دیوار    مخملی               یه قاب  عکس  مثل نگین

 

یه    تقدیر    بی دغدغه               یه قلب  بی نفرت   و کین

 

یه   سفره    حق زندگی               یه جرعه  از وحدت و دین

 

بی صحبت و بی انتظار              بسم ا... الرحمن الرحیم 

 

                                                                               

                                                                                                     "کلبه"     محمدرضا    14/مرداد/85

 

         " شرح حالی از یک

            رو سیاه برای

            خالقش........

            باید بگم : شکر....... "

 

 

مهمون ناخونده!!!!

نمی دونم کی تو گوشم        میگه یکی کمک می خواد؟؟

 

 

صدای هل من ناصرش     به گوش من با ترس می یاد

 

 

هی با خودم فکر می کنم        تو تنهایی عذاب می یام

  

 

دارم شکنجه می بینم           آخه یکی کمک می خواد!!

 

 

                        *       *       *

 

هر شب غم و دلواپسی          کابوس و ترس و شرم می یاد

  

 

هی باخودم اشک می ریزم         ناله و اشک شمع می یاد

 

 

چند روزه فهمیدم میشه              آسمون هم زمین بیاد

 

 

میشه شکسته ببینی                   اما صداتم در نیاد

 

 

                         *      *      *

 

یک جا رسیدی ببینی             دعا دیگه اثر نیاد؟؟؟

 

 

هرچی که التماس کنی              آسمونم به رحم نیاد؟؟

 

می خوام یک جادو بکنم           سهم من هم حساب بیاد

 

 

اشکاتو مکتوب بکنم                کاشکی که واژه کم نیاد

 

 

مرثیه خون تو بشم                  شاید دلش به رحم بیاد

 

 

می گن توی دیار تو               مقبره معنا نداره!!!

 

 

یک لقمه آتیش می خورید        تو خاکریزها بی دلهره!!

 

 

میگن شما دیوونه اید           اگر چه عیبی نداره

 

 

میگن که شهر و خونتون       مهمون ناخونده داره!!!!

 

 

میگن که مهمون حبیبه          پیغامی از خدا داره

 

 

اما دریغ از یک حبیب            هر کس یک محبوبه داره!

 

 

یک سفره حق زندگی            هر کی یک آسمون داره                       

 

 

اما میگن که شهر تو              یک نصفه آسمون داره                                                     

 

                                                           

تازه همون یک نصفه هم        مهمون ناخونده  داره!!

 

                                                                             

                                                                   "مهمون ناخونده"   محمدرضا  19/مرداد/85

 

"تقدیم به برادران و خواهران

  مظلوم فلسطینی و لبنانی...

  که چه در نوار غزه چه جنوب لبنان

  عشق بازی میکنند با خدای خویش...

 

                      

تقدیر !!

 چشم  دل  تا  از ریاضت  یافتم

                                                     طرح تقدیردرچشمان تو آراستم

 

باز گرفتم  نور خوشبختی  خویش

                                           بذرخورشید را گویی که ازنوکاشتم

 

نگاهم در نگاهت صمیمی،دلپذیر

                                           قلاب عشق درچشمان تو انداختم

 

ناگهان فهمیدم آن خورشید تقدیر عظیم

                                          انعکاسی  بیش نیست به  عقب برتافتم                   

                                                                 

                                                              

خروشیدم به کاتب آن سرنوشت

                                                     به جنگی با خدا و کائنات پرداختم

 

دلخوشیم   هم رزمی  چون  تو   بود

                                          خشم خدا شد حاصلم، تقدیر کافر یافتم

                              

                                                    

                                                    "تقدیر"      محمدرضا     15/مرداد/85

 

   

" خستگی سویی به چشمانم نذاشت

  پشت به تقدیر خویش بودم...

  و چشمان تو همچون آیینه ای نقش می زد،

  سر نوشت مرا..........

  تقدیم به آنان که با سرنوشت خود در جنگند "

                                                                                        

پیشاپیش به مناسبت "روز پدر" !!!!

وقتی  نگاهت  می کنم  شرمو یهو حس می کنم

 از اون  دل آسمونت حس شب و، روز می کنم

 

 

غم و فراموش می کنم،ثانیمو صفر می کنم

 می خوام  با تو  بودنو  زخاطره  پر بکنم

 

 

دستای پر زحمتتو روی سرم حس بکنم

 از  تو  و  من  قاب  بسازم ،  ذکر بکنم

 

 

شکر خدا،از داشتنت،الحمدا...بکنم

 فکرت کنم،دلواپسی مادرو کم بکنم

 

 

می  عشق  رو  از  دست  خستت  بگیرم

 راز سکوت چشماتو یک فال حافظ بکنم

 

                                                  

                                                    "راز سکوت"   محمدرضا    1/فروردین/85

 

"تقدیم به آغاز    و پایان مهر

          و مهر ورزی         

                           پدرم"

 

مار گزیده!!

عشق رو بازهم هیجی کردم        دل رو صد بار راضی کردم

 

تو عبورت من شکستم               این عبور رو قاضی  کردم

 

عبور است و شکستن در قامت تن

                              

                               در عالم شور آخر قامت تن راست کردم

                            

                                * * * 

 دلا.....

 

گفتم این جاده سراب نیست           عشق مقدسه،گناه نیست  

 

طعنه ی دل رو شنیدم                  آخر این عشقت حجاب نیست

 

گفتم زین شراب و باده                مستی و نا محرمی نیست

 

خنده ای کرد و همی گفت            جام ها نگاه کن، مست دیگری نیست

 

نامم بماند بر سر درعشق            چیزی نخواهم دل خواسته ای نیست

 

گفتا که خواهی نامی گزینی؟؟        جز ننگ و خواری ماحصلی نیست

 

گفتم دلا ترسیدن از عشق             ماران گزیده،آرامشی نیست

 

گفتا نظر بر روی سفیدت            جزپیچش ننگ،رنگ دیگری نیست

 

                                                                           

                                                                                     "مار گزیده"   محمدرضا   4/تیر/85   

لباس دنیا

لباس دنیا رو ببین                  چه نازک و ظریف شده !

 

واسه همه نجابتها                   نازکتر از حریر شده !!

 

آدمکهای مخملیش                  گرفتار فریب شده !!!

 

طعنه به دنیا می کشم               به چشم من حقیر شده !

 

دنبا تو خواب مخملیش             پر از درخت سیب شده !!

 

منتظر یک بارونه                  از انتظار نحیف شده !

 

باغبون هم پیدا میشه                با اینکه دنیا پیر شده !!

 

دلخوش هر جوونه ای             از اشک اون یک سیب شده !

                            

                             *    *    *

 

دنیا لباس نو می خواد               لباسی از جنس طلا

 

به رنگی از یک رنگیها          به قامت عشق خدا

 

به احترام عشق تو                   لباسی از حجب و حیا

 

طرح اصیل،نقش قدیم              درست مثل گذشته ها

 

با یک نگاه تازه تر                  یک سایه از مهر خدا

 

                                                                        

                                                                                                          "لباس دنیا"    محمدرضا     10/مرداد/85

نجوایه ای در گوش فقر!!!

سرخ ،رنگ نجابت             گونه، یک دستی، خورده

 

قلبهای لب پریده                   صورت سیلی خورده

 

دستهای پینه بسته                 لکه ی خون مرده

 

دو چشم غربت زده              تقدیر صوری خورده

 

فکر می کنی چی دیده             یک گرگ بارون دیده؟؟

 

با سازش آدمها                    اونه که سختی دیده

                         

                          *   *   *

 

یک التماس دائم                   از ناله ی یک تیشه

 

یک گریه ی بی امون             از ضربه ی به ریشه

 

قسمت دنیای ما                   خدا مساوی دیده

 

اگه زجری کشیده                  از از سهم تو کشیده

 

                                                                  

                                                                                       "سهم مساوی"    محمدرضا     7/مرداد/85

 

 "نجوایه ای در گوش فقر،

 

    مبادا فریادی شود!!

 

    آبرویی ریخته شود، آبروی

 

    صورتی که با سیلی سرخ شده!!"

 

 

زمستون!!!!!!!!!!!!!!!

دل تو مثل زمینه،زمینی که برف می باره !!

 

پر زسرما وسکوته،بعد خزون سردر می یاره !

 

تو احساس خزونی مانده در کام طبیعت !!

 

تو همون فصل نحسی،تا غروبت، بهار بباره !

 

 

هر عابری رو گذاشتی       رد شه از خلوت کوچت

 

جای پاهاشو کشیدی        با تحمل و متانت !!

 

دل هر عابر عاشق          خوش به سکوت واهیت بود

 

اما تا اومد دوباره            جای پای دیگری بود

 

رو دلت حوس بارید ......

                                 جای پای قبلی رو برد

 

انگاری کتاب ورق خورد

                                 خاطره های قبلی رو برد

 

 

تو فقط یک فصل باریدی  

 

باریدی،جونه ترسید،تو فریبی

 

تو خودت کوه غروری و صبوری

 

یک کلاه رو سر کوهی و عزیزی !!

 

که به خواب و سرابند اهل بیشه

 

که تو خود سرمای نابی و پلیدی !! 

        

                                                           

                                                                          "زمستون"   محمدرضا    20 /خرداد/85

           

بچه های خیابون

شاخه گلی پشت شیشه                پر از تمنای وجود

 

می خواست که مهمون بکنه         قلبمو به تنگ بلور

 

عقل رو ولی خواب زده کرد        هوش و حواسمو پروند

 

پر از سوالهای عجیب                چشمام به نرگس و به اون

 

به من محبت نمی کرد                فقر رو به آتیش می کشوند

 

یک دستی،عارفانه زد                طعنه ی فطرت درون

 

تکرار کارتن و نرگس                قصه های بی رحمیمون

 

عقل،تاسف چاره کرد                 تجویز دردی بی امون

 

                                                           "بچه های خیابون"   محمدرضا   28/تیر/85

 

     "تقدیم به کارتن خواب های باصفا،

    

      و نرگس فروشان با مرام،

    

      باغبانان خیابانها،

  

     که بجز فقر درو نکردند...."